کفش یکی از وسایلی است که هر روز برای ساعتهای زیادی از آن استفاده میکنیم و انتخاب آن میتواند روی راحتی پا و نحوه انجام فعالیتهای روزمره تأثیر داشته باشد.
اما آیا کفش طبی همیشه بهتر از کفش معمولی است؟
خیر.
همه افراد به کفش طبی نیاز ندارند و از طرف دیگر، هر کفشی که با عنوان «طبی» یا «ارتوپدی» عرضه میشود نیز الزاماً برای همه مناسب نیست. تفاوت اصلی در این است که کفش برای چه فردی، با چه شرایطی و با چه هدفی طراحی شده است.
کفش معمولی چیست؟
کفشهای معمولی برای استفاده عمومی و فعالیتهای روزمره طراحی میشوند و میتوانند از نظر کیفیت، ساختار و میزان حمایت تفاوت زیادی داشته باشند.
برای فردی که مشکل خاصی در پا ندارد، یک کفش معمولی باکیفیت و متناسب با پای فرد میتواند کاملاً مناسب باشد.
بنابراین «معمولی» بودن کفش به معنی نامناسب بودن آن نیست.
در واقع، بسیاری از افراد بدون داشتن مشکل خاصی در پا، نیازی به استفاده از کفشهای تخصصی یا ارتوپدی ندارند.
کفش طبی چیست؟
کفش طبی یا Orthopaedic Footwear با هدف پاسخگویی به نیازهای خاصتر پا طراحی میشود.
این نوع کفشها ممکن است برای افرادی که دچار تغییر شکل پا، مشکلات عملکردی، دردهای خاص یا نیاز به استفاده از ارتوز هستند، ویژگیهای تخصصیتری داشته باشند.
برای مثال، بعضی کفشهای طبی فضای بیشتری برای قرارگیری پا یا ارتوز دارند، امکان استفاده از کفی طبی را فراهم میکنند یا ساختار پایدارتری برای کنترل بهتر پا دارند. بنابراین کفش طبی را نباید صرفاً کفشی نرمتر یا راحتتر دانست؛ هدف آن ایجاد شرایط مناسبتر برای فردی است که نیاز مشخصی دارد.
تفاوت اصلی کفش طبی و معمولی چیست؟
تفاوت اصلی در میزان تطبیق کفش با نیاز فرد است.
کفش معمولی معمولاً برای نیازهای عمومی طراحی میشود، در حالی که کفش طبی میتواند بر اساس شرایط خاص پا، تغییر شکل، نوع مشکل و نیاز به ارتوز انتخاب یا طراحی شود.
برخی از ویژگیهایی که ممکن است در کفشهای طبی اهمیت بیشتری داشته باشند عبارتاند از:
امکان استفاده از کفی یا ارتوز
فضای داخلی بیشتر
ساختار پایدارتر
Heel Counter مناسب
قابلیت تنظیم بهتر کفش
امکان استفاده برای برخی تغییر شکلهای پا
البته وجود این ویژگیها به تنهایی به معنی مناسب بودن کفش نیست. کفش باید با پای فرد و نیاز واقعی او هماهنگ باشد.
آیا هر فردی که صافی کف پا یا خار پاشنه دارد به کفش طبی نیاز دارد؟
خیر.
وجود یک مشکل در پا بهتنهایی به این معنی نیست که فرد حتماً باید از کفش طبی استفاده کند.
برای مثال، بسیاری از افراد دارای صافی کف پا هیچ درد یا محدودیت عملکردی ندارند و ممکن است به هیچ مداخله خاصی نیاز نداشته باشند.
در فرد دیگری ممکن است صافی کف پا همراه با درد، تغییر الگوی راه رفتن یا مشکل بیومکانیکی باشد و در این شرایط، استفاده از کفش حمایتی، کفی طبی یا سایر روشهای اصلاحی مورد بررسی قرار گیرد.
بنابراین نوع کفش باید بر اساس وضعیت فرد تعیین شود، نه صرفاً نام بیماری.
آیا کفش طبی میتواند جای کفی طبی را بگیرد؟
کفش و کفی طبی دو نقش متفاوت دارند.
کفش میتواند محیط مناسبی برای قرارگیری و عملکرد پا ایجاد کند، در حالی که کفی طبی یا Foot Orthosis میتواند برای حمایت، توزیع مجدد فشار و کنترل برخی حرکات پا طراحی شود.
در بعضی افراد، کفش مناسب بهتنهایی کافی است و در بعضی دیگر ممکن است استفاده از کفی طبی در کنار کفش مناسب ضرورت داشته باشد.
اگر فرد از کفی طبی استفاده میکند، کفش باید فضای کافی برای قرارگیری کفی داشته باشد و باعث فشرده شدن پا نشود.
آیا کفش گرانتر یا دارای برچسب «طبی» بهتر است؟
لزوماً نه.
قیمت، برند یا عنوان «طبی» بهتنهایی نمیتواند مناسب بودن یک کفش را مشخص کند.
ممکن است یک کفش معمولی با کیفیت مناسب برای فردی کاملاً کافی باشد، در حالی که یک کفش گرانقیمت با عنوان طبی، به دلیل عدم تناسب با شرایط پای فرد، انتخاب مناسبی نباشد.
مهمتر از عنوان کفش، تناسب آن با نیاز واقعی فرد است.
در ویان ارتو چه کمکی برای انتخاب کفش انجام میشود؟
در ویان ارتو، انتخاب کفش را در کنار شرایط کلی پا بررسی میکنیم.
در افرادی که دچار درد، تغییر شکل یا مشکلات بیومکانیکی هستند، ابتدا شرایط پا و نیاز فرد بررسی میشود و سپس در صورت نیاز، درباره ویژگیهای مناسب کفش، میزان حمایت مورد نیاز و امکان استفاده از کفی یا ارتوز راهنمایی ارائه میشود.
برای مثال، در فرد مبتلا به هالوکس والگوس ممکن است فضای مناسب قسمت جلوی پا اهمیت بیشتری داشته باشد؛ در فردی که از کفی طبی استفاده میکند، فضای داخلی کفش و قابلیت قرارگیری صحیح کفی اهمیت بیشتری پیدا میکند و در فردی که نیاز به ثبات بیشتر پاشنه دارد، ساختار پشت کفش میتواند مهمتر باشد.
بنابراین هدف ما معرفییک مدل کفش به همه افراد نیست؛ بلکه تلاش میکنیم کفش با شرایط پا، مشکل فرد و نوع استفاده او هماهنگ باشد.
جمعبندی
کفش طبی لزوماً برای همه افراد بهتر از کفش معمولی نیست.
یک کفش معمولی باکیفیت میتواند برای فردی که مشکل خاصی ندارد کاملاً مناسب باشد. در مقابل، افرادی که دچار برخی تغییر شکلها، مشکلات عملکردی یا نیازمند استفاده از ارتوز هستند، ممکن است به کفشی با ویژگیهای تخصصیتر نیاز داشته باشند.
در نهایت، بهترین کفش الزاماً گرانترین یا «طبیترین» کفش نیست؛ بلکه کفشی است که با نیاز واقعی پای فرد هماهنگ باشد.